کرب و بلاء – کلیپ سخنرانی علامه عسکری

کرب و بلاء

کلیپ ذکر مصیبت خاندان آل الرسول (صلی الله علیه و آله) توسط علامه عسکری به مناسبت ورود کاروان امام حسین (ع) به سرزمین کرب و بلاء (کربلاء).

متن کلیپ کرب و بلاء

ما می‌دانیم که حضرت سید الشهداء (علیه السلام) که به سمت کربلاء رفت، حر جلوی حضرت را گرفت. گفت: « این نامه است به من رسیده. در نامه نوشته هر جا این نامه به دست تو رسید همان جا حسین را زمین گیر کن و [جایی باشد که] پناهگاه نباشد، حصن [قلعه] نباشد، آبادی نباشد  و این فرستاده من مأمور است با شما باشد تا ببیند اجرا کردی.»

سه تا آبادی آن نزدیک بود حضرت (علیه السلام) فرمود: «بگذار برویم…» -خب این‌ها [در] صحرا بودند دیگه، آذوقه نداشتند آذوقه‌شان تمام شده بود. مثلاً نزدیک یکی از این آبادی‌ها برود حضرت سید الشهداء (ع). [مثلاً] برو یم غاضریه؛ طرف غاضریه، طرف نینوا، لهوف گفته جایی که آبادانی نباشد.

بالاخره باز قدری راه رفتند تا رسیدند به کربلاء. «فسار معه حتیٰ أتوا كربلاء» (با او حرکت کردند تا به کربلاء رسیدند). «فوقف الحرّ و أصحابه أمامَ الحسین و منعوهُم مِن المسير…» (حُر و لشکریانش مقابل [امام] حسین (ع) ایستادند و مانع از پیشروی آن‌ها شدند). هزار سوار بر اسب جلوی‌شان را گرفتند، نگذاشتند حضرت (ع) رد بشود. قال: «إنزِلْ و هذا المکان» (گفت: همین جا پیاده شو). فرات نزدیک بود، آب نزدیک بود اما خوراک و آذوقه‌ای نبوده. «قال الحسينُ ما اسم هذا المكان؟» ([امام] حسین (ع) گفتند:) اسم اینجا چیه؟ «قالوا له کربلاء» [به ایشان گفتند:] اینجا کربلاء است حضرت (علیه السلام) فرمود: «ذات کربٍ و بلاء. صدقَ النبيّ (ص)» (جای سختی و بلاء. پیامبر (ص) راست گفتند). پیامبر(ص) خبر داده از اینجا. به من خبر داده. بعد برای هم‌سفری‌ها گفت: «لقد مرّ أبي بهذا المكان عندَ مسیره إلیٰ صِفّين و أنا معه» من با پدرم [علی (ع)] بودم در سفر صفین به اینجا که رسیدیم «وَقَفَ. فسألَ» [پدرم ایستاد و] سوال کرد: «اسم اینجا چیست؟» وقتی که اسم اینجا را به حضرت (علیه السلام) گفتند فرمود: «هٰهُنا محطّ ركابهم و هٰهُنا مهراق دمائهم». این‌جا منزلگاه آنها است، این‌جا جایی است که خون‌های آن‌ها ریخته می‌شود.

«فَسُئلَ عن ذلك» از حضرت امیر (علیه السلام) پرسیدند. [حضرت: فرمودند] «فقال: ثَقَلٌ لآل بيت محمّدٍ ينزلون هٰهُنا» خاندان پیامبر (صلی اللّه علیه و آله) این‌جا فرود می‌آیند و اینجا کشته می شوند.

لا أضحكَ اللهُ سِنّ الدّهر إن ضَحِكَتْ

و آلُ أحــمــدَ مَــظـلومونَ قَد قُـهِروا

ترجمه: خداوند خنده بر لبان روزگار نیاورد در حالی که خاندان پیامبر (ص) مظلومند و مغلوب شده‌اند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.